سارا مویدی

22/3/78

باد می آید !
و
وهم بی حوصله ی باران را با خود دارد .

هوا
      هوا
             هوا گرم است .

هوا
      هوا
             هوا ،
                      از سوی خوابگاه تو می آید .

 

امشب تو را
از میان سند ها و عکس ها و کتاب های خطی مقدس
در بستری
که شاخه های لیمو از شانه هایت بالا می رفتند ،
                                                                           پیدا کردم .

آه
چقدر در حوالی چشم هایت لیمو روئیده بود .
و هوا
         هوا
                   هوا ،
                           در آستانه ی خوابگاهت
                           چقدر به حرمت لیمو ایمان داشت .

 

از راه کهنسال دریایی

از میان عرشه ی ناوهایی که تو دیده بودی

 و بر سر جنگ ویرانشان کردی،

با دست هایی که بوی شکست کوسه ها می داد ،
                                                                           می آمدی .

و من از خانه ی محقری در دل شهر
از محله ای
                     که روزی محله ای بود ،

به مهمانی دریاها دعوت
                                        بودم .
 

هوا
          هوا
                هوا ،
                 بر پیکرت راکد مانده بود.

و خوابگاهت میان مبل های سورمه ای

و کتاب های خطی نایاب

                                       انتخاب شده بود .


صدا کردم استاد !

هوا
        هوا
              هوا می خواهم !

و تو دست هایت را  به نخ سیگاری آویخته بودی و
                                                          معذرت می خواستی .

هوا
         هوا
             هوا می خواهم !

و تو لبخند زدی
و عطش سیگارت را
                             در بشقاب هندوانه ای فرو نشاندی .


بر فراز ناو
برومند ایستاده بودی !

دیدم که چگونه پرندگان در سپیدی یونیفورمت
                                                                   محو می شوند .

و چشم هایشان
                           در ستاره های افتخارت پلک می زنند .


هوا
      هوا
             هوا می خواهم

تا تو را بر ویلچری که می خواهد پاهایت را

به زندانی بنفشه ببرد ،
                                   به سوی دریاها
                                                             پرواز دهد .