نقش سبز تیره
 

سارا مویدی

دیدم روی سطح لزج و لغزنده یک کاشی هستم . سطحی سبز تیره . رنگ من و سطح یکی بود . چگونگی آمدنم را نمی توانستم توجیح کنم و حالا با قرار گرفتن من روی این سطح ، مثل نقش کاشی شده بودم و تنها با یک حرکت دست آنجا قرار گرفته بودم .
من را روی کف آشپزخانه ولو کردن خیلی خنده دار بود . دستم به یخچال نمی رسید که هیچ ، یک برگ کاهو هم از توی سبد روی کابین نمی توانستم بردارم . آرام آرام راه افتادم . یک مرتبه دیدم یکی شبیه من توی کاشی است . آه سنگ واره ای شبیه من !
حریمش امن بود . یک دالان پهن و سبز بزرگ . تا مرا دید شروع کرد به حرف زدن . یک ترس توی دلش بود . ترس از شکستن ، ترس از زلزله .
می گفت : « من شبیه توام ! ، اما مثل تو نیستم ، چون مثل تو متولد نشدم»
گفتم : «عجیب است ! من قبل از دیدن تو فکر می کردم همه یک جور متولد می شوند ، یک لذت ، یک درد و بعد ما هستیم »
او گفت : « نه ، وقتی من آمدم هیچ لذتی نبود . همه اش د رد ! ..... وقتی حجمت شکل می گیرد و اولین و آخرین شکل تکاملت به هم فشرده می شود و یکجا خلاصه می شوی ، اصلا مجالی برای لذت نیست ! لذت یک لحظه چگونه می تواند با یک جهان درد مقابله کند . این شد که سبز زمینه ی یک کاشی شدم ، جفت زندانی تو »

نتوانستم جلوی خنده ام را بگیرم . گفتم : « یعنی من آزادم و تو که در نقش کاشی زندگی می کنی ، زندانی هستی ؟ »
گفت :

 « آری من زندانیم . تو می توانی از روی جسم من و صدها همزاد خفته در کاشی راه بروی ، بچرخی ، لی لی کنی . اما من تنها یک پذیرنده ام ، یک نقش ! مثل تصویر منجمدی از تو که کنار ساحل افتاده باشد و هر بار ضربه بخورد و بشکند . گاه زیر خاک بماند و دم پس ندهد که شاید روزی بارانی بیاید و مثل گیاه هرزه سر از خاک بیرون بکشد و بعد بشود نقش کاشی »
باز هم خندیدم ..... او گفت : « تو هنوز داری می خندی؟ »
گفتم : « می دانم ، اینها را همه می دانم اما حرکت من هم روی نقش سبز تیره اتفاقی است ! کنار ساحل غلطیدن و در آب شناور شدن و شکستن برای من هم آشناست . وقتی وجودت نقش گرفت ، چه کاشی بشوی چه من ، چه اول سنگ باشی چه اول یک نطفه لزج بدرد نخور ، هر دو اتفاقی است .
مگر آمدنم اینجا کنار تو اتفاقی نیست ؟ مگر وقتی می ترسم در درون خودم فرو نمی روم و نمی شوم یک تکه سنگ ؟ راه رفتنم را ببین ..... . تازه شصت قدم که بردارم چیزی بین یک متر تا یک متر و نیم جلو رفته ام . اگر باور نمی کنی تا من راه بروم و تو بشماری ؟
تازه رسیدنم تا آن سر آشپزخانه به خیلی چیزها بستگی دارد . تو چه نقش کاشی بشوی ، چه مثل من ، ترس از افول داری ! ترس از شکستن ! تو می ترسی که زلزله بیاید ، یا جسم سختی رویت بیافتد و من می ترسم یک صبح وقتی بیدار می شوم ، ببینم لاکم روی پشتم نیست . ».»
تا حرفم تمام شد ، دیدم جفتم ترک برداشته است . آه یعنی حرف های من اینقدر او را آزرد ؟
در یک لحظه خواستم از روی کاشی ها قدم بردارم ، دیدم که همه ی کاشی ها ترک برداشته اند . این همه همزاد و جفت شکسته ؟
تحملش خیلی سخت بود . چشمهایم را بستم و به راه افتادم . احساس کردم چقدر سبک شده ام . چشمم را که باز کردم دیدم خون سرخی زیر پاهایم جریان دارد . سرم را به پشتم برگرداندم و دیدم دیگر لاک پشتم نیست . آری ظرف من هم شکسته بود !