برای خواهرم اوریانا

سارا مویدی

 پایان اسفند 86 است
و همه ی خورشید ها ترکیده اند!
پیرزنی  بر هلال ماه

                          فانوس می تکاند!
ومن اشعار چاسر می خوانم و بر آبروک بچگی می گریم!
 

پایان اسفند 86 است                                                                                                

و مردان آفریقا ردیف استخوان های خویش را  بر قله ی کلیمانجارو دفن می کنند.

 بنگ

        بنگ

                 ناقوس زمین روی سقف آفریقا خراب شده است و مرده روی مرده         پیدا نیست !
 

دیشب بود
یا نمی دانم امشب است ......

 دوستم اوریانا از آب های ونیز

                                                می آید

                    " سگم را شنیده ای که تا قله های کلیمانجارو روی کوه هایی از استخوان از کف زمین رفت؟ "

می گوید :
" این توله سگ عجب گیر می دهد "
 

می گویم :
                   بیا سگم
                                  بیا
 کارد به استخوانم رسیده که در مجال گرسنگی و برهنگی و سوءتفاهم گیر کرده ایم؟


می گوید :
"این دستان من است که به زنجیر و خون و خرما لهیده است! "
 

***

آه سگم

            سگم

                          نگران مباش که این لحظه من مسئول مرگ خویشتنم .