افتاده ای و دستت شکاف ماه را تا ساق پاهایت گم می شود ...

و قلمدانم بوی قبایل می گیرد !

و گیاهان شب رو  اوستا

                                     از اضلاع جام ها ...

¢

بالا !

بالا که بروی من را هم با خودت برده ای

و شرط اول که هیچ

و شرط دوم هم که هیچ ...
 

¢

از مندرس لباسم هی می پرم هر ساعت

و تو نگاهت 
                  که افتاده ای سمت خاک !


گیسوان بلندت را دست می کشم

و هی از سرانگشتانم شمع بالا می رود

و از حجامت انداممان ....
 

¢

از مندرس چشم
         تو !
از مندرس چشم
         من !

و دوشیزگان لاجرم ِ پابسته ...

و دوشیزگان قمصر از استکان افتاده ...